Cztery pierwsze to prezenty urodzinowe, reszta z antykwariatu.
Remigiusz Piotrowski - Absurdy i kurioza przedwojennej Polski
Maciej Hen - Solfatara
Jean-Louis Vollierme - Lustro Zachodu. Nazizm i cywilizacja zachodnia
David I. Kertzer - Papież i Mussolini.Nieznana historia Piusa XI i rozkwitu faszyzmu w Europie
Ian Rankin - Próba krwi
Terry Pratchett - Kosiarz (to już mój drugi egzemplarz - pierwszy komuś pożyczyłam i przepadł, a to jedna z moich ulubionych opowieści o Świecie Dysku)
Ech, nie miałam jakoś ostatnio czasu, żeby zrobić porządne podsumowanie. Pora jednak chociaż parę zdań napisać - bo wynik czytelniczy z ostatniego miesiąca wcale nie był zły, tyle że wolałam czytać niż klecić notkę ;)
Październikowy plan minimum, nie da się ukryć, zawaliłam, przeczytałam 1,5 książki z zaplanowanych czterech. Może dobiję do dwóch, ale na pewno nie więcej. Wszystkiemu winna moja praca w bibliotece - jestem nałogowcem, kiedy wokół mnie jest tyle ksiażek, nie mogę się powstrzymać, zeby ciągle nie przynosić nowych, tym bardziej, że nie muszę w tym celu robić specjalnej wyprawy ;) Poprawię się w listopadzie... chyba :P
Oliver Schröm, Andrea Röpke - Cicha Pomoc dla nazistów. Tajna działalność byłych SS-manów i neonazistów (z biblioteki)
Katarzyna Puzyńska - Łaskun (z biblioteki)
Nele Neuhaus - Zły wilk (z biblioteki)
Remigiusz Piotrowski - Absurdy i kurioza przedwojennej Polski
Joanna Szwechłowicz - Siła wyższa (z biblioteki)
Wojciech Kałużyński – Kino, teatr, kabaret w przedwojennej Polsce. Artyści, miejsca, skandale (październikowy plan minimum)
Największym rozczarowaniem okazała się Puzyńska. I nie, nie chodzi o to, że zaczęłam czytać w dziwnym miejscu serii, ale o to, że to nie była specjalnie dobra książka. Za dużo wszystkiego, a styl wydawał mi się drętwawy. W sumie przeczytałam, ale trochę się przy tym wkurzałam. Rozczarował mnie też, czym jestem zaskoczona, Bierce. Jeżeli ktoś nie czytał opowiadań tego autora, niech lepiej poszuka w bibliotece czy antykwariacie wydanych wcześniej zbiorów "Jeździec na niebie i inne opowiadania" oraz "Czy to się mogło zdarzyć?". To, co najlepsze, znalazło się własnie tam, do "Nadprzyrodzonego" trafił materiał mocno już przebrany. Za to z czystym sumieniem mogę polecić biografię Billie Holiday i "Absurdy i kurioza przedwojennej Polski".
Obecnie czytam, też z planu minimum:
Mary S. Hartman – Victorian Murderesses: A True History of Thirteen Respectable French and English Women Accused of Unspeakable Crimes
Ostatnio trafiłam w bibliotece na książkę, która do zbiorów została wprowadzona w roku 1966 i NIKT - dosłownie nikt, karta była czysta - jej od tamtego czasu nie czytał. Zrobiło mi się żal, pożyczyłam :)
Wiele jest takich książek, które nie były wypożyczane od 20-30-40-50 lat, o których nikt nie pamięta. Zapewne niektóre z nich na to nie zasłużyły. Zamierzam w najbliższych miesiącach, dopóki jestem w bibliotece, powygrzebywać trochę takich pozycji z półek i je przeczytać :)
Odnotowałam już na szybko, że Dylan dostał literackiego Nobla i że się z tego cieszę. Ale teraz trochę obszerniej - dlaczego?
Po pierwsze - bardzo Dylana lubię, ale to zostawmy na boku ;) Są jednak i inne powody. Dla mnie to wyróżnienie jest w pewien sposón symboliczne i wykracza poza samo uhonorowanie - imponującego, trzeba przyznać - dorobku pana Zimmermana. Nobel dla osoby, dla której głównym środkiem wyrazu jest piosenka, jest dla mnie uznaniem, że literatura nie ogranicza się do książek. Tworzywem, budulcem literatury jest słowo, a papier (czy jego elektroniczny odpowiednik) nie jest automatycznie, z samej swojej natury lepszym nośnikiem niż głos.* Jest to też dla mnie potwierdzenie faktu, że podział na sztukę wysoką i kulturę popularną jest zbytnim uproszczeniem.
No i - tu już będę wredna, ale każdy czasem troszkę jest, no nie? - strasznie mnie kręci ból (_!_) literackich snobów o to, że tak prestiżową nagrodę literacką odbierze ktoś, kto "tylko pisze piosenki" ;)
*Jasne, możemy się zastanawiać, czy Bob Dylan był lepszym kandydatem od pana X czy pani Y. Takie dyskusje toczą się co roku i są w pełni uprawnione. Jednak zarzut, że "to piosenki" jest bez sensu. Czy te teksty miałyby automatycznie większą wartość, gdyby pojawiły się w formie ksiażkowej?